Blog

Uit de trein en op straat

Op een van de zitplaatsen vlak achter mij in de volle trein zat een man die erg de aandacht trok. Hij viel niet alleen op door z’n uiterlijk maar misschien nog wel meer door de enorme spoanning die hij uitstraalde. Het was niet dat hij drugs had gebruikt. Soms voel je dat, iemand is zo opgeladen, hij of zij lijkt wel te stuiteren….drugs. Of is wazig, als of iemand er niet bij is….drugs of medicijnen. Met hem was het anders. Hij leek een grote woede in zich vast te houden maar tegelijk ook een grote verslagenheid. Ik voelde een groot verdriet bij hem. Hij had tatouages in zijn hals en op zijn wang, zijn broek was stuk en z’n kleren waren rommelig en niet schoon. En hij praatte veel, vaak zacht, net verstaanbaar maar soms ineens met een harde stem. Hij riep dan dingen over gehandicapte Marokkanen die verkracht worden. Verkracht! riep hij heel hard. Er ging iemand een flink eind verderop zitten maar de jonge vrouw die naast hem zat leek steeds dieper in haar tijdschrift te worden gezogen, ze keek geen moment naar hem. Ik stapte gelijk met hem uit en sprak hem aan. ik zei: ik kan begrijpen dat je het er uit moet gooien, dat je het niet binnen kan houden maar mensen worden bang van je. Weet je dat? Hij keek me aan. Ik zag in zijn gezicht een enorme droefheid en voelde met hem mee. Ik zei: ik weet hoe het is. Hij brak open, sprak nu op een gewone toon en vertelde haastig hoe vaak hij verkracht was, dat hij voor zijn eigen familie niks waard was, als een stuk vuil behandeld was en nu steeds op de vlucht. Dakloos en bang om weer misbruikt te worden. Mijn hart ging nu helemaal voor hem open en ik zei dat ik hem begreep, dat het mij ook was overkomen en dat er nog zoveel meer waren die misbruikt waren. Hij vertelde dat hij wel hulp kreeg, dat er een psychiater was, dat er misschien een veilig huis voor hem zou komen en dat hij dit overleven wilde. Dat hij in god geloofde en dat hij bij hem zijn toevlucht zocht als het teveel werd.

Geen toeval

natuurlijk is het geen toeval dat professor Jan Latten nu ineens gehoor krijgt voor zijn boodschap over de gevolgen van migratie. In het interview met de Volkskrant dat vandaag is gepubliceerd zegt hij: “Wat we meer en meer zien is dat de hoogopgeleiden ook meer en meer de behoefte hebben zich te koppelen. Dat worden dan de pokerkoppels en die zoeken elkaar ook weer op. Ik spreek nu als sociaal darwinist.” Het is goed dat hij zelf nog even de aandacht vestigt op het label dat aan z’n gedachten hangt: sociaal darwinist.
Net een maandje nadat minister Blok van buitenlandse zaken na zijn onwetendheid over bevolkingssamenstelling van andere landen dan Nederland ongeneerd te hebben geëtaleerd begon over wat mensen in hun genen hebben dat hen verhinderd zich met anderen met een andere cultuur of uit een andere etnische groep te verbinden.
Of het wordt bon ton om bij de quasi wetenschap uit de twintiger en dertiger jaren aan te knopen of de weg wordt gebaand voor een regering die zich richt op de verlangens van de PVV / FvD / VVD.

Helden

Mannen zijn helden. Toch?
Yvonne Meeuwsen organiseert op 11 oktober een Heldengala. Ze gebruikt het woord Helden als woordgrapje: HELDEN zijn GEHEELD. Zij wil hiermee haar boodschap uitdragen dat slachtoffer zijn van seksueel misbruik NIET levenslang betekent. Je kunt helen. En de mensen die zij op dit podium uitnodigt kunnen laten zien dat dat kan; helen van het trauma dat seksueel misbruik toebrengen kan aan een kind.
Maar er komen bijna helemaak geen mannen. Heeft deze oproep hen niet bereikt? Waarom komen ze niet?