Wat vond ik in Chalma?

Chalma is een heiligdom, gelegen in een smalle vallei van de Sierra Madre oriental in Mexico. De Sierra Madre is een steil gebergte dat begroeid is met cederbossen. Chalma is een klein dorp aan een snelstromende rivier. In de steile rotswanden zijn veel kleine grotten en bronnen. Midden in de vallei is een grote kerk gebouwd met een hoge koepel. Daar is in een glazen vitrine het kruisbeeld te zien dat in de eerste helft van de zestiende eeuw werd gevonden in М©М©n van de grotten. De lijdende christusfiguur ziet er erbarmelijk uit. Bloedende wonden op verwrongen armen en benen, lijkwit, geknakt. Hij wordt Heer van Chalma genoemd en duizenden pelgrims komen elke dag naar hem toe om hun zonden, hun schulden bij hem neer te leggen. Hij neemt het allemaal aan en de pelgrims gaan verlicht weer naar huis. ze nemen heel vaak als souvenir een goedkope replica van de Heer van Chalma mee. Die worden in verschillende maten en in verschillende kwaliteiten verkocht in meer dan honderd kraampjes langs de smalle straatjes van Chalma.

Deze replica’s (“afbeelding”of in het Spaans “imagen”) worden ze genoemd, draagt iets van de kracht van vergeven in zich mee zodat het verlichte gevoel langer vast gehouden kan worden, ook na thuiskomst waar misschien niks veranderd is.

Tijdens de dienst in deze kerk horde ik de voorganger preken. Hij zei: Hij schenkt ons zijn kostbare bloed. En wat brengen wij hier mee als geschenken voor de Heer van Chalma? Ons grootste geschenk zijn onze zonden. Die leggen we aan zijn voeten, die leggen we in zijn handen. In mijn hoofd vond een kleine ontploffing plaats. Ik wist: dat neem ik niet mee! Het zijn niet mijn zonden die ik hier heb meegebracht. Maar het zijn wel zonden. Vuiligheid. Pijn. Mishandeling en verdriet dat aangedaan is. Maar die zijn niet van mij. Ik heb ze meegenomen ja, maar ik heb die zonden niet begaan. Ik kom ze tegen, wordt er door aangedaan en besmet, maar van mij zijn ze niet. Maar ik leg ze wel graag hier neer. Ik luisterde niet meer naar de priester, af en toe waaide er nog een stukje over en werktuigelijk deed ik mee met opstaan en knielen en kruizen slaan.

Daarna ben ik naar de snelstromende beek buiten gegaan. Daar zat Maria. Ze had twee zoontjes die met blote voetjes op de grote keien langs het water speelden. Ze paste op mijn kleren en ik ging me wassen in het koele  glasheldere water. Naast Jozef die zijn hele magere lichaam zorgvuldig schoonpoetste met een stuk puimsteen. Hij knikte mij vriendelijk toe.

Al het stof en het vuil spoelde van mij af. De heer van Chalma glimlachte, ondanks alle martelingen. Hij had me gezien en lachte naar mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.