Sterrenkunde

Ik was daarnet deelgenoot van het afscheid van een jonge sterrenkundige. Hij was pas 29 jaar oud en heeft 10 jaar lang chronische leukemie gehad. Die ziekte is het laatste half jaar dodelijk voor hem geworden. Hij heeft nog net tijd gehad om zijn proefschrift af te ronden. De promotie heeft hij niet bij leven gehaald. Zijn wetenschappelijke direkte collega-sterrenkundigen stelden bij dit afscheid vast dat hij toch gepromoveerd was. Er waren heel veel mensen gekomen. Niet alleen veel leeftijdgenoten van zijn ouders, met hen mee-lijdend om het verlies van hun zoon, maar ook heel veel leeftijdgenoten van hemzelf. Zijn vrienden van de roeivereniging en veel medestudenten en andere vrienden en vriendinnen. Zowel bij de aankomst als bij het weer vertrekken van de kist werd er een lange, lange erehaag gevormd. Er werden veel ontroerende toespraken gehouden. Zijn moeder opende de rij, zijn vader sloot die af.

Eén toespraak trof mij in het bijzonder. Het was een collega-sterrenkundige die vertelde over het onderwerp van het pas voltooide proefschrift en over de speurtocht die hij samen met zijn mede-wetenschappers ondernam naar de diepe en donkere uitersten van het heelal. Niet veel mensen begrijpen waar deze wetenschappers het over hebben. Er vallen woorden als snaartheorie en parallelle universums. Dit was waarmee Sjoerd zich had beziggehouden, de bouwstenen van alles. Hij zei: “We weten nu dat er oneindig veel parallelle universums zijn, tegelijk met ons bestaand maar nooit bereikbaar”. Ik verbond in gedachten deze uitspraak met twee uitspraken die in andere toespraken werden gedaan. Een schoolvriend vertelde dat Sjoerd ooit, als scholier, nadenkend had gezegd dat als hij een miljoen keren tegen dezelfde deur aan zou lopen hij op een dag aan de andere kant van die deur zou staan. De andere uitspraak was die van een tweede collega-sterrenkundige. Die vertelde dat hij met Sjoerd had afgesproken dat hij samen met hem ’s nachts in de nieuwe sterrenkijk koepel van Leiden naar de sterren zou gaan kijken. Hij zei, met verstikte stem, dat hij wist dat ook al was Sjoerd er niet meer, hij toch bij hem zou zijn, in die sterrenkijk koepel…..

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.