Is oorlog nodig?

In mijn vorige blog heb ik de aankondiging opgenomen van een forum over de mate van toegankelijkheid van culturele voorzieningen in Amsterdam. Het was een mooie belevenis dat forum bij te wonen. Een paar van de bijdragen die mij troffen wil ik graag met u delen. Allereerst een simpele opmerking van Maarten Wijk, die in Nederland een grote naam heeft als expert op het gebied van bouwkundige toegankelijkheid. Hij draagt zijn kennis en inzicht over als hoogleraar in Delft maar is ook schrijver van HET standaardwerk over dit onderwerp, het Handboek voor Toegankelijkheid. Een bescheiden man, die zichzelf introduceerde door te zeggen dat hij ooit gegrepen werd door dit onderwerp en al snel “als М©М©noog koning was in het land der blinden”. Maarten reageerde op een bepaald moment op iemands verhaal over hoe veel beter er voor toegankelijkheid wordt gezorgd in de Verenigde Staten en ook hoeveel beter de wetgeving daar de belangen van mensen met een handicap beschermt. Hij zei: Een land moet wel heel veel oorlog voeren om zo ver te komen….. en lichtte dat meteen toe dat het president Bush I was die voor veel van die wetgeving verantwoordelijk is geweest en dat het alles te maken heeft met de vele veteranen die gehandicapd zijn geraakt als gevolg van oorlogsgeweld. En dМБt deed mij weer eens beseffen hoe bepalend voor onze omgang met de beperkingen van anderen is hoe we naar hen kijken als mens. In Nederland (en in veel andere Europese landen) ben je in de ogen van velen als mens een “verliezer” of “zielig” als  je een handicap hebt. En dat brengt dan met zich mee dat toegankelijkheid geen “sexy” onderwerp is voor bestuurders of architecten, Een belangrijke stap die niet overgeslagen kan worden bij het nastreven van goede toegankelijkheid is daarom juist het bewust beziggaan met die beleving van beperkingen.

Er werden die avond in het forum nog veel meer dingen gezegd die erg de moeite waard waren, daarom was ik blij dat ik erbij was. Wat is die Funda MМ_jde toch ook sterk!! Ze zei terloops: Toen ik als vrouw van Turkse afkomst begon met cabaret en toneel was ik automatisch geassocieerd met diversiteit en minderheden. Nu, door dat ongeluk met die taxi, een jonge jongen die met grote snelheid de taxi waar ik toevallig in zat ramde, de dwarslaesie die er het gevolg van was……nu ben ik als vanzelf dubbel verbonden met het thema van diversiteit, en van minderheden…en ook deze uitdaging neem ik aan.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.