Gesprek

Tijdens de nieuwjaarsreceptie in één van de prachtige nieuwe vergaderzalen van Alleato (www.alleato.nl : Alleato is hèt adviesbureau voor sociale vraagstukken in de provincie Utrecht) sprak ik met twee mensen die mij vertelden over hun ervaring met drempels in de toegang tot dienstverlening. Allereerst Mehmet. Hij stelde zich voor als een Koerd afkomstig uit Turkijke. In het gesprek dat zich tussen ons ontvouwde vertelde hij me dat hij als vrijwilliger Turkstalige mensen probeerde te helpen door voor hen te vertalen: van Nederlands naar Turks. Hij vertelde over zichzelf dat hij zich er voor schaamde dat hij wel een Koerd was maar z’n eigen taal niet sprak en z’n eigen cultuur niet kende. De verklaring was: z’n ouders waren toen hij nog jong was geëmigreerd naar Nederland en hadden hem achtergelaten bij z’n oudere zus om in Turkije z’n school af te maken. Toen hij zo’n 10 jaar later hen naar Nederland volgde sprak hij niet meer de taal van z’n ouders maar alleen Turks. Hij had in Nederland het HBO diploma Cultureel-Maatschappelijke Vorming behaald, nu ruim twee jaar geleden. Maar nooit een baan gevonden.

Hij vertelde dat hij bij het Centrum voor Werk en Inkomen niet aan een intake was toegekomen en dat hij te trots was om een uitkering aan te vragen. Ze zouden net als die vorige keer toch niet naar hem luisteren maar hem alleen maar naar de fabriek willen sturen. Waar hij nu van leven moest kon hij niet uitleggen.

Het tweede gesprek was met een vroegere collega: Thomas. Hij werkt nu voor Alleato, als free-lance adviseur. Ik vertelde hem op welke schakel in de dienstverlening ik me met mijn bedrijf noharm richt. En vertelde er ook bij hoe vaak het naar mijn mening nu niet goed gaat in juist dat stukje. Het stuk dat voor de hulp- of dienstverlening komt: de toegang. Daar waar iemand met een vraag of een probleem ontvangen wordt en zoals ik dat noem “in de positie gezet wordt van cliënt”. Voor de meesten van ons ligt er een drempel voordat we om hulp kunnen vragen. Die drempel ligt in ons zelf. We zijn er trots op dat we voor onszelf kunnen zorgen en op eigen benen staan. Hulp of advies vragen, dat doe je niet zomaar. Om over die onzichtbare drempel te stappen is het nodig dat we aan de andere kant van de balie iemand ontmoeten die onbevangen en open ons ontvangt. Die in staat is om zonder oordeel te luisteren naar de reden van het binnenkomen en misschien naar nog iets anders dat ons op dat moment op de tong ligt.Maar Thomas vertelde hoe een collega van hem, die mensen met sociaal-juridisch advies terzijde staat, keer op keer aan het werk moest met mensen die juist in arbeidsreintegratie bij de ingang op het verkeerde spoor waren gezet.

Hij wist daarom precies wat ik bedoelde.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.