Geen droom

Ik heb ze achter me gelaten: de dorpjes en gehuchten die als een snoer kralen liggen in de weelderige groene vallei van de Stellingwerven. In het huisje met de molen mijn oude oom, de knutselaar. Een beetje bang heb ik hem achtergelaten. Zal ik hem nog eens weerzien?

Van ver komt een vage zwarte stip met witte wolken over de rails op ons af. Het moet een stoomtrein zijn. Nooit geweten dat die hier komen. Het is een stoomtrein: twee grote stoomlocomotieven ruggelings aan elkaar gekoppeld sleuren een rij van zes mooi gepoetste wagons over de rails. Het treintje davert voorbij en verdwijnt in de verte.

Even later spreekt een jonge man mij aan. Hij kent mijn naam en weet waar ik woon. Even later herinner ik mij ook zijn naam. Het is 14 jaar geleden dat hij weg ging uit ons huis. Hij stapte in de auto van zijn voogd. Die zou hem naar de crisisopvang brengen. Later kregen we nog een kaart van hem uit de gesloten inrichting in Apeldoorn waar hij naar toe was verhuisd. Dat was het laatste tot nu toe. Maar hij had me herkend. We stapten samen in de trein naar Amsterdam en kwamen in de eerste klasse terecht. Meteen controle. Hij had geen geldig kaartje en zo werd meteen zijn status vastgesteld: een gedoogde vreemdeling. We hadden heel wat tijd om voorzichtig aarzelend puzzelstukjes in elkaar te passen en toen we opnieuw afscheid namen was dat met de verwachting dat we elkaar snel weer zullen zien.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.