13 dagen naar het feest van de doden

Ergens boven de Atlantische oceaan volgens de monitor voor m’n neus schuin onder Groenland. We vliegen bijna 10 kilometer hoog en het is dus ijskoud buiten. Ik stel me voor cdat de oceaan diep beneden ons ook behoorlijk koud zal zijn,ook al stroomt daar het water uit de warme golfstroom. Ik ben onderweg naar Mexico: aankomst over ongeveer 7,5 uren. Ik heb een beeld van hoe de aankomsthal van het vliegveld BМ©nito Juarez van Mexicostad er uit ziet, ik ben er de afgelopen 20 jaar zeker 6 keer geweest. Elke keer om San Isidro te bezoeken. Een klein dorp hoog op de hellingen van de Malinche. De Malinche is een uitgedoofde vulkaan, gelegen tussen de twee sneeuwgekroonde supervulkanen die de vallei van Mexico overzien en de reuzenvulkaan die in het Oosten het land bewaakt: de Sterrenberg. De Malinche is tussen deze reuzen een kleintje. Ze draagt slechts zelden een witte sluier, ze is slechts 4400 meter hoog. Haar naam is die van de vrouw die ooit dacht dat ze de nieuwe keizerin van Mexico werd: de begeleidster van de veroveraar Hernan Cortez. Hij ruilde haar zo gauw hij kon echter voor een Spaanse vrouw en gaf haar aan een ander, een troostprijs. Eigenlijk is Malinche ook niet de oorspronkelijke naam van deze berg. Die is Blauwrok.
Over een week kom ik er aan. Ik zal dan enigszins geacclimatiseerd zijn en klaar om mijn plaatsje in te nemen in de dorpsgemeenschap. Om er dan, na een week, al weer te vertrekken. Voor mijn gevoel is dat lang genoeg want zoveel kan ik niet bijdragen aan het leven van mijn vrienden daar in San Isidro.
Als ik vertrek is het 3 november, de dag na het grote Feest van de doden. En het is speciaal dat Feest van de doden waarvoor ik naar San Isidro ga.
Ik heb daar al jarenlang aan gedacht maar nu is het moment. Dit voorjaar is mijn oude vader overleden. Rustig, na een week daar naar toe glijden in zijn ziekenhuisbed. Ik zie nog voor me hoe hij zelf zijn moede lichaam op dat bed neerlegde en zuchtte. Aangekomen, eindelijk, nu hoefde hij niet meer verder. 89 was hij geworden, nog geen twee maanden van zijn 90ste verjaardag verwijderd.
En voor mij was toen de tijd aangebroken dat ik verder zou gaan zonder ouders. Zelf nu onderweg naar de 60, ook zo’n soort grens…Boven de 60 hoor je echt bij de ouderen, hoe vitaal en actief je je ook toont. En met beide ouders begraven ben je zelf aan de beurt gekomen voor het afleggen van het laatste traject in je leven. Dat van de oudere die zicht krijgt op de dood. Nog onduidelijk, blijkbaar in de verte, maar onmiskenbaar een volgend station. Eindstation van dit leven.
Zeker is dat de Mexicanen veel weten over de dood. Hun feest van de doden heet niet voor niks: het Grote feest. En wie kent niet al die beeldjes van doden die gewoon lijken voort te leven, ook al is hun lichaam een geraamte geworden?
Ik heb me voorgenomen deze 13 dagen iets te leren van de Mexicanen over de plaats van de doden in ons leven en het leven van de doden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.