Helden

Mannen zijn helden. Toch?
Yvonne Meeuwsen organiseert op 11 oktober een Heldengala. Ze gebruikt het woord Helden als woordgrapje: HELDEN zijn GEHEELD. Zij wil hiermee haar boodschap uitdragen dat slachtoffer zijn van seksueel misbruik NIET levenslang betekent. Je kunt helen. En de mensen die zij op dit podium uitnodigt kunnen laten zien dat dat kan; helen van het trauma dat seksueel misbruik toebrengen kan aan een kind.
Maar er komen bijna helemaak geen mannen. Heeft deze oproep hen niet bereikt? Waarom komen ze niet?

Held?

Ivonne Meeuwsen heeft verschilllende boeken geschreven over de gevolgen van seksueel misbruik van kinderen en hoe die gevolgen te boven te komen. “Bevrijd van schaamte en schuld” is de titel van een bekend boek van haar. Zij heeft ook een eigen website over haar werk en daarop heeft zij nu Overlevers van seksueel geweld die geheeld zijn van de gevolgen uitgenodigd zich voor te stellen in een “gala van de Helden van Helen” dat zij gaat organiseren. Ik heb me opgegeven……

Angst

Angst is een slechte raadgever. Zo luidt het spreekwoord en het is zeker waar.

Misschien is het nog wel meer zo als die angst onbewust blijft en angst onherkenbaar vermomd als raadgever optreedt. Bijvoorbeeld vermomd als Professionaliteit. De professional houdt afstand en negeert eigen emotie. Professionele analyse en advies dienen gebaseerd te zijn op zorgvuldig rationeel onderzoek en de oplossingen die aanbevolen worden dienen bewezen effectief te zijn en haalbaar binnen het bestaande aanbod aan hulp en mogelijkheden.

Angst kan zich uitstekend vermommen met bovengenoemde overwegingen en uitgangspunten. Ik was aanwezig bij een kringbijeenkomst rond een gezin waarin huiselijk geweld aan de orde was geweest. De professionele hulpverleenster van Jeugdbescherming sprak gezinsleden en familie toe en vermeed daarbij het huiselijk geweld bij de naam te noemen. Ze noemde wel de gevolgen voor de kinderen. Ik denk dat angst zich bij haar had

Licht en schaduw

In deze tijd van het jaar zijn de dagen kort en staat de zon laag. Daardoor zijn de schaduwen lang uitgerekt. Ik herinner me hoe ik als kind in Friesland in het lage zonlicht over een dijkje liep en onafgebroken naar mijn schaduw keek. Ik trok mijn knieМЗn extra hoog op, maakte lange passen en zwaaide met mijn armen. Die hele lange grote schaduwfiguur liep als een reus naast me mee, met zwaaiende armen marcherend door het weiland. Donker en licht horen onafscheidelijk bij elkaar en bestaan niet zonder elkaar.

Het gaat eigenlijk allemaal om verlichting. Verlichting van de last die je moet dragen, van je zorgen en verlichting om je heen. Als er verlichting is, zie je de anderen. Hoe kan ik verlichten? Dat is makkelijk, omdat ik de kwaliteiten van het licht ken. Het geeft warmte, het maakt licht. Als ik dus dat doe voor wie ik om me heen zie, warmte geven en verlichten waar ik kan, dan verlicht ik. Dan voel ik me licht worden en ben ik gelukkig.

Bovenstaande komt uit een tekst die ik twee jaar geleden schreef op de website van Nieuw Wij. Dat is een website met allerlei interessante en hoopgevende verhalen van mensen die uitgaan van een Nieuw wij. Dat wil zeggen: niet bang zijn voor maatschappelijke veranderingen maar zoeken naar  saamhorigheid en vertrouwen in elkaar over etnische en cultureel-religieuze grenzen heen. Mooie tekst heb ik toen geschreven maar nu, twee jaar later en na de publikatie van mijn boek Mist zie ik ineens de betekenis van wat ik toen schreef.

In mijn boek vertel ik over een meest onzichtbare, maar van tijd tot tijd maar al te aanwezige schaduw die mij was blijven volgen vanaf mijn vijfde. Vanaf de dag dat een klein jongetje van vijf gepakt en misbruikt werd door een man die sinds die tijd altijd in de schaduw bleef maar mij is blijven